Panik atakla yaşamak..

Arkadaşlar merhaba bugün sizlerle geçmiş dönemde yaşadığım psikolojik rahatsızlıktan ve bunun nasıl üstesinden geldiğimden bahsetmek istiyorum.
2012 yılında liseye başlamıştım kimseyle arkadaşlık kuramıyordum yalnızdım bunun verdiği stresi yaşarken bir de babaannem rahatsızlandı. Bu rahatsızlık beni daha kötü hale getirdi. Ailem vardı ama dertlerimi anlatacak bir arkadaş cevrem yoktu. Sürekli her şeyi içime atardım o zaman içinde bulunduğum durumu bilmesem dahi bazı geceler panik atak krizleri geçiriyordum. Sürekli öleceğimi düşünüyordum öyleki şu saatte öleceğim diye saat tutmaya başlamıştım. Hep kendimi hasta hissediyordum sürekli hastanelere gidiyorduk. Doktor psikolojik rahatsızlık demesine karşın çocuk aklıyla ‘ böyle bir şey olamaz vücudumun ağrıdığını hissediyorum nasıl psikolojik olabilir’ diye çıkışıyordum ve psikolojik desteği ret etmiştim. Öyle böyle geçen bir seneydi hayatımın en zor senesi…

Zaman geçiyordu ama ben iyi değildim. Artık kendime zarar vermekten korkuyordum bunu insanlara demeliyim diye düşündüm arkadaşlarıma durumumdan bahsettim , dostum Nilgün sayesinde artık aileme açılmıştım. Bir psikolojik destek almam şarttı ailemin yadırgamasından çok korkuyordum ama beklediğim kötü tepki gelmemişti hatta hemen randevu aldılar. Bir hafta sonra doktora gittim bana panik atak oldugumu söyledi ve ilaçlı tedaviye başladık. Bir kaç sene ilaçlı tedavi gördükten sonra ilacı isteğimle bıraktım. Kendi kendime iyi gelmenin yollarını buldum. İlk önce geceleri geçirdiğim panik atak krizlerinde aynanın karşısında göz yaşlarımı silerken ‘hayır bir şey yok 5 dakika sonra iyi olacaksın’ diyerek kendime teselli vermeye başladım. Daha sonra kendimi buna inandırdım çünkü bu bir rahatsızlıktı ve bana hiçbir şey olmayacaktı. Buna inandıktan sonra artık düşünmemeye başladım düşünmeyince krizlerimde azalma oldugunu fark ettim. Kendimi sevdiğim şeylere adadım örneğin çocuk esirgeme kurumunu ziyaret ettim. Sevdiğim dizileri izledim. Müzikler dinledim.( Bu arada bu süreçte keşfettiğim bir şey daha oldu. Hüzünlü müziklerde kendimi kötü hissettiğimi fark ettim acilen bundan uzaklaştım.) Derslerime odaklandım ve çok şükür 6 sene sonra bunu atlattım. İçinizde panik atak yaşayıp atlatan var mı çok merak ediyorum sizler nasıl başa çıktınız?

E.A

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s